Ik ben Linda Mittelmeijer en ik woon met mijn dochter in Winkel, Noord Holland. Toen mijn dochter acht weken oud was verloor ik mijn man door zelfdoding. Mijn leven stond letterlijk op zijn kop. Eerst al omdat ik zes weken eerder dan gepland moeder was geworden, en acht weken daarna omdat ik totaal onverwachts weduwe werd. En daarmee dus ook gelijk alléénstaande moeder. Dit waren twee zeer uiteenlopende uitersten die ik zo gauw niet kon verwerken. Mijn gevoelens blokkeerden en ik voelde niks meer. Ik deed wat ik moest doen en had geen tijd om echt stil te staan bij wat er allemaal gebeurd was. Ik kon niet genieten van mijn pasgeboren baby en niet rouwen om mijn man. Ze zeggen altijd dat je er bij dit soort gebeurtenissen achter komt wie je vrienden zijn, en ik bleek een fantastisch vangnet te hebben. Ouders, familie, buren, vrienden, vriendinnen en collega’s stonden letterlijk dag en nacht voor mij en mijn dochter klaar. Hier ben ik nog steeds ongelofelijk dankbaar voor want ik geloof oprecht dat dit vangnet mij overeind heeft gehouden.

Ik zat in een hardnekkige overlevingsstand. Dat was de eerste tijd natuurlijk heel handig omdat er van alles geregeld moest worden voor mijn man z’n bedrijf en de daarbij komende uitdagingen. Het heeft mij absoluut door de eerste periode heen geholpen. Maar ik besefte me ook dat dit niet helemaal gezond was dus ik ben opzoek gegaan naar hulp. Van de ene soort therapie naar de andere, om maar weer te kunnen voelen. Niet dat ik zat te wachten op het gevoel van pijn en verdriet, maar ik was bang dat ik het zou opkroppen en dat het er op een later moment uit zou komen. Ik kwam van de ene in de andere uitdaging terecht en kon het me niet permitteren om te verslappen. Ik was continue in gevecht met instanties. De overlijdensrisico verzekeraar die niet uitkeerde, een rechtszaak met een klant van mijn man die de boel had opgelicht, en nog een andere rechtszaak met een bungalowpark waar mijn man een huisje had. Dit was een jaren lang slepend iets dus de overlevingsstand werd chronisch. Op een bepaald moment weet je eigenlijk niet eens meer dat je daar in zit want je dendert gewoon maar door en het gewone leven vermengt zich er uiteindelijk mee. 

Dit alles is gebeurd in begin 2011, dus al een hele tijd geleden. In de dagen dat dit gebeurde was ik jarig. Mijn man ondernam zijn actie op 28 januari en overleed op 7 februari. Op 8 februari is mijn vader jarig en ik ben zelf jarig op 11 februari. Op valentijnsdag is hij gecremeerd. Dit is nog altijd een hele nare periode van opeenvolgende rotdagen. Natuurlijk is het minder geworden maar bij het zien van de eerste datum draait mijn maag nog steeds om. Ik ben dit jaar 50 geworden dus het is nu 15 jaar geleden, kun je nagaan wat een impact het heeft in je systeem.

Terugkijkend op de afgelopen 15 jaar besefte ik me dat ik mezelf totaal was kwijtgeraakt de eerste jaren. Ik ben maar doorgegaan, deed overal aan mee en weigerde stil te staan en mezelf de tijd te gunnen om te herstellen. Ik verwachtte van mezelf dat ik 100% de oude moest zijn en volop mee kon draaien op mijn werk, met feestjes en natuurlijk in de zorg voor mijn dochter, wat op zichzelf ook heel heftig was. Ik besefte me dat ik ongelofelijk streng en hard voor mezelf ben geweest. Niet te kort willen doen voor anderen en al helemaal niet als slachtoffer gezien willen worden. En er natuurlijk willen zijn voor iedereen die er voor mij geweest was, alsof ik een soort schuld had in te lossen. Dat was natuurlijk niet te doen en er was ook niemand die dat van mij verwachte behalve ik zelf. 

Wat ik jou gun is dat je wél stilstaat bij je verdriet en de tijd neemt om te herstellen. Zelfdoding is een ontzettend ingrijpende gebeurtenis en de verwerking daarvan is zeer complex. De meeste mensen zullen niet echt begrijpen waar je doorheen gaat. Ik wil je een plek bieden waarbij je herkenning vindt in ervaringen en gevoelens van andere mensen. Waar je ongefilterd je verhaal kan doen en waar je voelt dat je begrepen wordt. Waar je geluksmomenten kan delen zonder dat je je misschien schuldig voelt. En dat je kan werken aan het oppakken van je leven náást het verwerken van je verdriet. Want rouw verdwijnt nooit helemaal, het is geen kwestie van even door een proces gaan en dan is het afgehandeld, zo werkt het niet. Het zal altijd bij je blijven maar je kunt daar omheen je leven wel weer oppakken en opnieuw invulling geven. 

Ik ben daarom bezig met het maken van een online community. Deze is nog in ontwikkeling maar ik wil het zo snel mogelijk realiseren. Het wordt een plek waar je mensen kunt ontmoeten die hetzelfde hebben meegemaakt. Waar je dingen kunt zeggen die je niet durft te zeggen tegen de mensen in je directe omgeving omdat je bang bent dat ze het niet zullen begrijpen. 

Later meer over de community. Hou de site in de gaten en misschien vind je het leuk om mij te volgen op Instagram en Facebook